Altana jest pożądanym akcentem kompozycji ogrodu. Wielu ogrodników lub właścicieli posesji marzy o tym jednym, idealnym miejscu do wypoczynku, jednak odstrasza ich wizja stawiania skomplikowanej konstrukcji. Często obawy wiążą się również z samym materiałem, z którego wykonana jest altana,  drewno zdaje się być nietrwałym budulcem. Solidna wiedza techniczna pozwala rozwiać te wątpliwości. Oto garść istotnych wskazówek, z którymi powinniśmy zapoznać się przed rozpoczęciem budowy.

Jaki zapewnić trwałość

Przed przystąpieniem do budowy altany należy sprawdzić, czy wszystkie jej elementy są zaimpregnowane. Najlepsze efekty daje impregnacja ciśnieniowa przy pomocy środka z dodatkiem hydrofobizującym (odpychającym cząsteczki wody). Właściwości uzyskane dzięki temu dodatkowi powodują efekt skraplania się wody. Drewno zabezpieczone w ten sposób zyskuje wzmocnioną ochronę przed oddziaływaniem niekorzystnych warunków pogodowych oraz zwiększoną stabilność wymiarową. Elementy metalowe powinny być wykonane z nierdzewnych stopów lub ocynkowane. Tak zabezpieczona altana będzie służyć wiele lat bez konieczności kłopotliwego odnawiania.

Konstrukcja

Samodzielne stworzenie konstrukcji altany wymaga wiedzy technicznej i posiadania wysokich umiejętności budowie. Dla majsterkowicza alternatywą dla zatrudniania fachowej ekipy jest budowa altany z prefabrykatów. Dobrze jest wybrać altanę od firmy sprawdzonej i znanej na rynku. Montaż produktu ułatwi nam dołączona do budowli instrukcja z rysunkami przedstawiającymi krok po kroku wykonanie. Szczególnie polecane są altany o konstrukcji samonośnej. Altany skonstruowane w tej technologii są odporne na podmuchy wiatru. Tajemnica ich stabilności tkwi w  drewnianej opasce umieszczonej u podstawy altany, która wiąże wszystkie słupy na których opiera się konstrukcja nośna altany.

Podłoże

Po wyeliminowaniu problemów ze stworzeniem konstrukcji i zabezpieczaniem drewna pozostaje tylko kwestia odpowiedniego przygotowania podłoża. Kluczową kwestią jest staranne wypoziomowanie gruntu. Warto rozłożyć altanę na betonowych bloczkach lub dobrze wypoziomowanej kostce brukowej. Drewno, które nie styka się bezpośrednio z gruntem, jest trzykrotnie lepiej zabezpieczone.

„Wolnoć, Tomku, w swoim domku” – każdy właściciel nieruchomości marzy o takim podejściu władz.

Niestety, wiele prac związanych z zagospodarowaniem ogrodu wymaga osobnych zezwoleń i właściciel zmuszony jest do pielgrzymek od urzędu do urzędu, a jego plany uzależnione są od biurokratycznych decyzji.

Przekonaj się, jakich formalności musisz dopełnić, by na Twojej działce mogła stanąć altana lub wiata.

Zgłoszenie zabudowy

Pozwolenia na budowę nie wymagają parterowe altany, wiaty, przydomowe ogrody zimowe i budynki gospodarskie, których powierzchnia nie przekracza 25 metrów kwadratowych. Ale na każde 500 metrów działki przypadać mogą nie więcej niż 2 takie obiekty.

Oznacza to, że jeżeli parterowa zabudowa w ogrodzie nie przekracza wymiarów 5 metrów na żadnym z boków, wtedy nie potrzeba przed jej stawianiem starać się o pozwolenie na budowę.

Obiekty mogą być umiejscowione jedynie z uwzględnieniem innych punktów prawa budowlanego, które określa m in. odległość zabudowań od granicy działki, umiejscowienie obiektu względem istniejących instalacji i nieruchomości itp.

Zamiast tego trzeba zgłosić zamiar wzniesienia obiektu we właściwym Starostwie Powiatowym (lub u Prezydenta Miasta) z odpowiednim wyprzedzeniem – decyzja administracyjna zostanie podjęta w ciągu 30 dni od momentu złożenia dokumentów.

Właściwy urząd może wnieść wobec projektu sprzeciw na drodze decyzji administracyjnej.

Formularz, który trzeba wypełnić, jest dość długi i wymaga wpisania dokładnych danych dotyczących planowanej inwestycji. Zgłoszenie musi zawierać również potwierdzenie uprawnień do zarządzania nieruchomością, na której powstanie obiekt oraz rysunki i szkice planowanych zabudowań. Od decyzji starostwa można się odwoływać do wojewody, jeśli postanowienia zawarte w niej są dla nas niekorzystne. Postawienie zabudowań bez zgłoszenia tego władzom może niestety drogo kosztować – kara sięga aż 5000 złotych.

Obiekty wznoszone bez pozwoleń na budowę i zgłoszeń

Na terenie własnej działki, bez zgłaszania tego faktu, wznosić można niewielkie obiekty określone jako mała architektura – ustawodawca w tej grupie wymienia obiekty kultu religijnego (kapliczki, figurki, krzyże itp.), architekturę ogrodową (fontanny, wodotryski, rzeźby itp.), obiekty rekreacyjne (huśtawki, piaskownice, drabinki itp.) oraz urządzenia służące porządkowi (śmietniki, kompostowniki itp.).

Bez papierkowej roboty można postawić również ogrodzenie wokół posesji, o ile jego wysokość nie przekracza 2,20 metra wysokości.

Obiekty wymagające pozwolenia na budowę

Niestety, obiekty o powierzchni większej niż 25 metrów kwadratowych wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Procedura jego uzyskania jest dłuższa, bardziej kosztowna i skomplikowana niż w przypadku opisanego powyżej zgłoszenia. Konkretne porady dotyczące pozwoleń na budowę zostaną przedstawione w kolejnym artykule dotyczącym prawnych aspektów zagospodarowywania ogrodu.

Podstawa prawna

Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2000 r, Nr 106, poz. 1126 z późniejszymi zmianami).

Każdy właściciel posesji ma swoją wizję tego, jak chciałby ją ogrodzić. Morze możliwości zamiast pomagać w dokonaniu wyboru, raczej zaciemnia obraz i utrudnia decyzję. Jest przecież tak wiele różnych pomysłów!

Przykładowo, ogrodzenie może być integralną częścią domu, harmonizować z jego architekturą i dopełniać krajobraz. Może też być bardziej związane z ogrodem – organicznymi formami i naturalnymi materiałami podkreślać urodę roślin.

Płot może być zarówno granicą, wyraźnym oddzieleniem sfery prywatnej od publicznej, jak i ledwie zaznaczonym, niemal niezauważalnym przejściem.  W niektórych przypadkach ogrodzenie stanowi ramę, która podkreśla urodę konkretnego widoku, szczególnie ma to miejsce w wypadku frontowej elewacji i umieszczonego przed domem ozdobnego ogrodu.

Trzy najważniejsze typy ogrodzeń, ze względu na sposób ich ingerencji z przestrzenią to: ogrodzenia pełne, ogrodzenie półpełne oraz ogrodzenie ażurowe.

Ogrodzenie półpełne

Ogrodzenia półpełne to przede wszystkim murowane podpory uzupełnione różnego rodzaju przęsłami, zazwyczaj wykonanymi z drewna lub metali, rzadziej z betonu. Wygląd takiego odrodzenia jest bardzo dekoracyjny, a jednocześnie zapewnia minimalną ilość prywatności mieszkańcom.

Ogrodzenie wygląda na solidne i potrafi wytrzymać spore obciążenie. Ogrodzenia półpełne to także niektóre ogrodzenia betonowe i kute oraz drewniane płoty o szerokich sztachetach. To kompromisowe rozwiązanie pasuje niemal wszędzie – z jednej strony nie przeszkadza mijającym je przechodniom, a z drugiej zapewnia komfort podczas przebywania w ogrodzie.

Ogrodzenie pełne

Ogrodzenie pełne to po prostu płot całkowicie odgradzający posesję od otoczenia.

Najpopularniejsze typy tego rodzaju ogrodzeń to różnego rodzaju mury i murki wykonane najczęściej z kamienia, cegieł, czasem też z otoczaków lub innych elementów zatopionych w zaprawie. Żeby mur nie sprawiał przytłaczającego wrażenia, często podczas budowy wykonuje się w nim otwory (prześwietla), które wizualnie odciążają konstrukcję.

Do tej grupy zaliczane są też drewniane lub metalowe parkany, a także żywopłoty, które tworzą ścisłą i nieprześwitującą ścianę.

Pełne ogrodzenia to czasem konieczność – hałas i kurz przy ruchliwej ulicy to przekleństwo tamtejszych mieszkańców, trudno jest też wytrzymać, gdy koło płotu chodzi wielu ludzi, bo, niestety, spora część z nich odruchowo zagląda na posesję.

W takim wypadku płot, który całkowicie zasłania widok, pozwoli odzyskać prywatność, zatrzyma przynajmniej część kurzu i hałasu i pozwoli z powrotem cieszyć się ogrodem.

Ogrodzenie ażurowe

Ogrodzenia ażurowe nie zasłaniają widoku i są delikatne, nie stwarzają wyraźnej granicy pomiędzy terenem posesji, a miejscami poza jej obrębem.

Ogrodzenia ażurowe wykonane są z różnych materiałów – szczególnie z siatki, metalowych paneli i drewna. Ażurowe płoty najbardziej wskazane są w zielonych podmiejskich rezydencjach, pod lasem, wśród łąk, z daleka od sąsiadów i ruchliwych szlaków komunikacyjnych.

Podstawowa wada ogrodzeń ażurowych to mała wytrzymałość oraz fakt, że nie zapewniają intymności podczas pobytu w ogrodzie, bo wszystko widać przez nie jak na dłoni. Z drugiej strony, istnieje niewielkie zagrożenie, że płot zostanie przewrócony  przez wiatr lub śnieg.

A porady, z czego zbudować ogrodzenie i które wybrać do swojego ogrodu, można przeczytać w naszym wcześniejszym poście z tego miesiąca.

W poprzednim wpisie dotyczącym ścieżek w ogrodzie ujęte zostały przede wszystkim praktyczne porady na temat często wykorzystywanych materiałów, z jakich wykonuje się ciągi komunikacyjne w ogrodzie.

Tym razem podpowiemy, jak wytyczyć ścieżki, by były wygodne i użyteczne, na co zwracać uwagę przy ich projektowaniu oraz zastanowimy się, jak dopasować styl ścieżki i materiał, z jakiego jest ona wykonana, do charakteru całego ogrodu.

Projektowanie ścieżek w ogrodzie

Wydaje się, że jest to zajęcie proste i niewymagające wiele zachodu, jednak to tylko pozory. Warto zauważyć, że raz zaprojektowane ścieżki rzadko zmieniają swoje miejsce, a złe ich zlokalizowanie powoduje, że po prostu się z nich nie korzysta, tylko wydeptuje się trawę na bardziej optymalnej trasie. Warto się więc porządnie przygotować i dobrze zastanowić nad rozmieszczeniem ścieżek w ogrodzie.

Jak wytyczyć ścieżki

Osoby zajmujące się projektowaniem ogrodów i terenów zielonych sugerują dwa rozwiązania w kwestii optymalnego wytyczenia ścieżek w ogrodzie. Pierwszą z nich jest obserwacja tras, po jakich przemieszczają się mieszkańcy domu zimą – na śniegu jest to wyraźnie widoczne. Wiosną korzystając z prostych szkiców, wytycza się odpowiednie drogi i utwardza je w wybrany sposób. Można też przyjrzeć się istniejącemu już ogrodowi i utwardzić powstałe tam ciągi komunikacyjne – widząc gdzieś wydeptany rowek w trawie, można spokojnie założyć, że potrzebne jest w tym miejscu jakieś przejście, chodnik czy choćby płyty. Jeśli nie chcemy projektować dróg w ogrodzie samodzielnie, warto zwrócić się do firm, które oferują układanie i utwardzanie ścieżek, projektowanie często wliczone jest w cenę.

Dane techniczne dotyczące ścieżek  i podjazdów

Jeśli zdecydujemy się jednak wykonać ciągi komunikacyjne w ogrodzie zupełnie samodzielnie, to pozostaje jeszcze problem szerokości ścieżki, a także zależność pomiędzy wielkością ogrodu a ilością miejsca niezbędną na różnego rodzaju przejścia.

Minimum, jakie potrzebne jest na każdej działce, to dwie drogi – podjazd dla samochodu oraz ścieżka dla pieszych od bramki do drzwi wejściowych. Jeśli w ogrodzie są jakieś szczególnie często odwiedzane miejsca (kącik grillowy, plac zabaw dla dzieci, ogródek ziołowy albo warzywny), to warto zdecydować się na poprowadzenie ścieżek również tam. Szerokość ścieżki niezbędna dla jednej osoby to około 60–80 cm, dla dwóch osób konieczne jest od 120-150 centymetrów. Przyjmuje się, że węższe ścieżki prowadzą do mniej ważnych i mniej uczęszczanych części ogrodu, a szersze stosuje się na często przemierzanych trasach. Główna ścieżka w ogrodzie może być nawet nieco szersza niż 1,5 m, by była wygodna nawet dla większej grupy osób.

Projektując ścieżkę układaną z elementów, trzeba dostosować ich odległość do długości kroku – przeciętnie przyjmuje się że jest to około 60-70 centymetrów. Podjazd dla samochodu musi mieć minimum 3 metry szerokości, a miejsce parkingowe dla samochodu powinno osiągać wymiary nie mniejsze niż 2,5 na 5 m.

Jak dopasować charakter ścieżek do klimatu ogrodu

Pierwszym problemem, jaki napotykamy, jest kształt ścieżki – może ona być prosta, łukowa, kręta, może mieć także inny bardziej oryginalny kształt lub też zmieniać się z wąskiego przejścia w większą utwardzoną powierzchnię. Prosta ścieżka pasuje do ogrodów nawiązujących do stylu barokowego oraz ogrodów francuskich.

Ścieżki łukowate, a także drogi o bardziej oryginalnych kształtach stosuje się w ogrodach, których rozplanowanie nie jest ściśle geometryczne. Kręte ścieżki, powstałe w wyniku utwardzenia wydeptanych w trawie śladów, idealnie się nadają do ogrodów stylizowanych na dzikie zakątki, tworzonych lub inspirowanych stylem angielskim. Do ogrodów orientalnych pasują właściwie wszystkie kształty ścieżek,  zależy to wtedy od konkretnego projektu.

[zdjęcia: Laura Nolte,  skuds]

W jednym z poprzednich wpisów odnosiliśmy się do tematu projektowania przestrzeni w ogrodzie – obecnie zajmiemy się innym ważnym aspektem ogrodu – chodzi o ścieżki i drogi komunikacyjne w ogrodzie, a także większe utwardzone przestrzenie w jego obrębie. Z czego je układać i jakie koszta rozważać?

Naturalnie

Najprostszym i najtańszym sposobem uzyskania ciągów komunikacyjnych w ogrodzie jest po prostu wydeptanie ścieżek, jednak nie jest to rozwiązanie polecane, ani specjalnie efektowne, na dodatek przy gorszej pogodzie można na takich dróżkach wpaść w głębokie błoto. Ze względów finansowych oraz w tymczasowych rozwiązaniach wydeptane ścieżki spotykane są jednak w ogrodach.

Posypka

W posty sposób można wykorzystać wymieniony powyżej sposób w ogrodzie dbając jednocześnie o estetykę i wygodę poruszania się po wydeptanych ścieżkach – wystarczy posypać wydeptane ścieżki gresem kamiennym, żwirem lub ewentualnie grubym piaskiem piaskiem. Dzięki temu będą one bardziej użyteczne, a koszt takiego zabiegu nie będzie wysoki – za tonę surowca zapłacimy około 150 – 400 złotych zależnie od wybranego rodzaju kamienia i stopnia rozdrobnienia.

Kostka brukowa

Projektując szerokie arterie komunikacyjne zwłaszcza w większych ogrodach, warto wziąć pod uwagę możliwość wykorzystania kostki brukowej – w grę wchodzi zarówno naturalny kamień (najczęściej granit), jak i różnego rodzaju sztuczne kompozyty o bogatej gamie wzorów i kolorów. Tutaj niestety koszty będą znacznie wyższe, chociaż ceny materiałów nie różnią się zbytnio – kostka to wydatek od 200 nawet do 1000 złotych za tonę. Jednak decydując się na takie podłoże na ścieżkach w ogrodzie, trzeba pamiętać o dodatkowych kosztach w postaci piaskowej podsypki oraz wypłacie dla brukarza, który ułoży naszą ścieżkę. Dodatkowo zależnie od wielkości kostki brukowej z granitu (najczęstsze to 4×6 oraz 6×8 cm) kupowanej na wagę różna jest jej wydajność –  dla małych kostek to 8,5 metra kwadratowego z tony, a dla większych kostek to jedynie około 4,5 metra, ale szybciej się ją układa.  Kostki syntetyczne kosztują od 20 do 60 złotych za metr kwadratowy.

4. Płyty

Płyty kamienne różnej wielkości to częsty widok w ogrodach – dzięki nim można stworzyć interesujące połączenia biegnące przez środek trawnika, czy większe utwardzone place, które nadal wyglądają naturalnie, a na dodatek dobrze spełniają swoje funkcje. Płyty kamienne mogą być różnego pochodzenia, wykonane mogą być również z różnych typów kamieni. Najpopularniejsze używane w ogrodach płyty wykonane są z łupków (ze względu na ładny kolor i odpowiedni, płaski  kształt), łamanego piaskowca, łamanego lub ciętego granitu, serpentynitu i innych twardych skał, często spotyka się również ścieżki wykonywane z dużych otoczaków. Zależnie od wybranego rodzaju kamienia koszty wahają się od 350 do 550 złotych za tonę surowca, jednak ze względu na dość dużą grubość płyt są one dość ciężkie, więc jest ich dość mało i trudno się je układa. Jeśli chodzi natomiast o otoczaki, to można zaopatrzyć się w nie we własnym zakresie, za darmo odławiając je z pobliskiej rzeki lub poszukując ich na morskim brzegu, problemem pozostaje jedynie transport. Czasem w ogrodach spotkać też można płyty z innych surowców (np. betonowe), jest to jednak rzadki widok.

5. Drewno

Nie jest to często stosowany materiał na ogrodowych ścieżkach, jednak warto się nad nim zastanowić – dzięki swym charakterystycznym cechom nie dość że dobrze się on prezentuje i naturalnie współgra z barwami ogrodu podczas całego roku, to jeszcze można za jego pomocą poradzić sobie z takimi niedogodnościami jak niewielka podmokłość części terenu. Największym zarzutem dotyczącym drewna w ogrodzie jest jego mała trwałość i nikła odporność na warunki atmosferyczne, jednak nowoczesne metody jego konserwacji pozwalają poradzić sobie z tym problemem. Przewagą drewna jest dostępność gotowych elementów, takich jak tarasy oraz łatwe dopasowanie drewnianych ścieżek do pozostałych elementów występujących w ogrodzie, takich jak płotki, altanki itp. Deski impregnowane kosztują około 400–500 złotych za metr sześcienny. Można jednak wykorzystać do ułożenia ścieżek deski, jakie zostały po budowie domu, co szczególnie interesujące może okazać się dla osób, które niedawno skończyły budowę. Uwaga: trzeba je porządnie zabezpieczyć przed wilgocią.

6. Cement i asfalt

Stosuje się je przede wszystkim do wykańczania jednej, najważniejszej drogi wiodącej przez ogród. Dzięki odpowiednim właściwościom mechanicznym i dużej odporności oba materiały nadają się do wykorzystania przez samochody, które mogłyby inne ścieżki zniszczyć lub uszkodzić. Niestety, wadą takich ścieżek jest ich niezbyt estetyczny wygląd i sztuczność, którą trudno jest pogodzić z ogrodową naturalnością.

Możliwości w kwestii materiałów dostępnych do użytku jest jak widać dużo. Warto mieć tego świadomość zanim rozpoczniemy układanie ścieżek. W kolejnym artykule o ścieżkach zajmiemy się projektową sferą ciągów komunikacyjnych w ogrodzie, ich wtopieniem w otaczającą naturę oraz dostosowaniem do konkretnego stylu ogrodowego.

[źródła zdjęć: Living in Monrovia,  Donnaphoto]

Drewno to jeden z częściej i chętniej wybieranych materiałów architektury ogrodowej. Większość przydomowej przestrzeni zajmują altany z drewna, drewniane meble ogrodowe, pawilony – z cedru czy świerku. Taki wybór nie dziwi – drewno to budulec piękny, elegancki, ciepły, wytrzymały, a zarazem delikatny. Warto więc wiedzieć, jak o ten skarb dbać.

Zalety wykorzystania drewna w ogrodzie są ogromne! Rok rocznie coraz więcej Polaków decyduje się na zastąpienie zimnego metalu w przydomowych działkach ciepłym i przytulnym drewnem, które cieszy nie tylko oko, ale i duszę.

Mimo wszystkich swoich zalet nasz budulec ma także pewien  minus – wymaga naszej troski i dobrej pielęgnacji, ponadto ważna jest jego jakość (co niekiedy wiąże się z ceną).

Od czego zacząć pielęgnację drewna? Najlepiej o impregnacji i konserwacji drewna pomyśleć jeszcze przed zakupem (oczywiście, nie dotyczy to osób, które zakup już sfinalizowały), gdy mamy możliwość zdecydowania się na produkt najwyższej jakości, nie wymagający od nas zbyt dużej pracy w przyszłości.

Za jakie produkty uważamy te z wyższej półki? Możemy mówić tutaj na pewno o drewnie dębowym lub egzotycznym. Mniej trwały są świerk i sosna, lecz i na to jest pewien dobry sposób – impregnacja ciśnieniowa.

Nasze drewniane konstrukcje mają wielu wrogów. Należą do nich z pewnością warunki atmosferyczne – nie tylko opady śniegu, deszczu, lecz także nadmierne nasłonecznienie, ale i pleśń, grzyby. Sprzymierzeńcem z całą pewnością okaże się architektura ogrodowa impregnowana ciśnieniowo. Takie drewno dobrze opiera się niekorzystnym warunkom atmosferycznym i pozwala produktom „żyć” dłużej. Ponadto elementy te mogą być wykonane nawet z mniej trwałego drewna iglastego, co obniży nasze koszty, a zapewni nam co najmniej taką samą trwałość jak droższe drewno.

Gdy podjęliśmy już decyzje o konkretnym modelu, zajmijmy się instalacją i….przeczytajmy zalecenia dotyczące pielęgnacji, jakie zaproponował nam producent. Większość z nich informuje swoich klientów bądź to ulotką, bądź przekazuje najważniejsze informacje swoim detalistom. Jest to wiedza bardzo przydatna, warto więc skorzystać z okazji i podpytać sprzedawcę.

Jeśli nie mieliśmy tyle szczęścia i konserwacja drewnianych budynków ogrodowych jest dla nas dalej wiedzą tajemną, nie traćmy nadziei – pamiętając jedynie o kilku kwestiach, możemy cieszyć się pięknem architektury przez długie lata. W tym przypadku będzie chodziło głównie o  częstotliwość,  czyszczenie oraz impregnację.

Prace konserwacyjne w ogrodzie powinniśmy przeprowadzać dwa razy w roku. Będzie to czas przedzimowy, a nawet przedjesienny, gdy chcemy przygotować budynki na gwałtownie zmieniającą się pogodę, a także czas wczesnowiosenny, w którym nie tylko nasza przyroda potrzebuje zwiększonej troski, by w pełni obudzić się do życia. Zanim zaimpregnujemy drewno, musimy najpierw dobrze je oczyścić i osuszyć – impregnować możemy tylko suche drewno.

Do czyszczenia na sucho najlepiej użyć miękkiej szczotki z włókna roślinnego. Postarajmy się wyczyścić w ten sposób każdy kawałek (nie powinno być to trudne w przypadku mebli ogrodowych, bardziej kłopotliwe może być to w przypadku altanek i pawilonów, gdzie przydatna będzie nam drabinka). Po skończeniu pracy należy obejrzeć wszystkie powierzchnie i sprawdzić, czy są one wystarczająco gładkie. Całość możemy przetrzeć wilgotną szmatką.

Tak przygotowane, wyczyszczone i osuszone drewno możemy już zaimpregnować. Wybierzmy do tego celu impregnat zapewniający nam ochronę przed promieniami UV oraz taki, który będzie chronić drewno przed wpływem wilgoci. Gama preparatów, których możemy użyć jest naprawdę ogromna – nie muszą być to jedynie popularna bejca i lakier podkładowy. Możemy sięgnąć także po coś bardziej ekologicznego i naturalnego jak np. pokost lniany. Wybór należy do nas.

Pamiętajmy, że szlachetnym drewnem możemy się cieszyć w ogrodzie latami. Nie pozostawmy go jednak samemu sobie i pomóżmy mu przetrwać mróz, nasłonecznienie, wilgoć, pleśń. Odwdzięczy się pięknym wyglądem.

Co więcej, dziś możemy cieszyć się ich ogromną różnorodnością – mamy do wyboru nie tylko altany (otwarte, zamknięte), ale i pawilony, garaże. Wszystkie budynki związane są z celem ich użytkowania.

Rozmiar budynku nie jest tak mocno powiązany z ceną, co raczej z przestrzenią, jaką dysponujemy.

Przestrzeń ta nie może być zbyt mała, by spokojnie można było budynek zainstalować i potem zabudowę użytkować.

Gdy jednak miejsce nie jest zbyt duże i na standardowy budynek nie starczy – nie ma co załamywać rąk, tylko zamówić altanę na wymiar.

Z czego najczęściej tworzone są altany? Mamy tu do wyboru nie tylko metal czy drewno, ale i nawet plastikowe konstrukcje. Każde z rozwiązań ma swoje zalety, a nasz wybór powinien być motywowany m.in. czasem, jaki chcemy spędzić w środku (przyjemniej będzie nam w drewnianej altanie) oraz na konserwację budynku (tu drewno, jeśli nie jest dobrej jakości, bywa kłopotliwe), pożądanym efektem wizualnym (odpada plastik) czy też łatwością w montażu (nie zainteresuje nas metalowa konstrukcja).

Wiele budynków ogrodowych wykorzystywanych jest do trzymania sprzętu ogrodniczego, składowania rowerów, narzędzi, kosiarki – wszystkich tych rzeczy, których nie chcielibyśmy trzymać w domu, a na pewno nie będziemy się ich pozbywać zupełnie. Posiadanie takiego specjalnego miejsca na narzędzia wprowadzi w naszej przestrzeni porządek i zapobiegnie niechcianym konfliktom z serii „gdzie to wszystko składować?”.

Niektóre budynki ogrodowe funkcjonują nawet jako biura przydomowe. Sprawdzają się one szczególnie dobrze latem, w przestrzeni, w której jest miejsce na odpowiednio duży budynek. Takie zabudowania bywają także używane jako warsztaty, a niekiedy domy do zabaw dla dzieci. Odpowiednia konstrukcja, pomysłowość czynią z altany atrakcyjne miejsce pracy, spędzania wolnego czas z przyjaciółmi, urządzania przyjęć czy też zabawy dla dzieci.

Altanę, pawilon czy inny letni domek warto mieć w ogrodzie z wielu względów – jednym z nich jest relaks i przyjemność delektowania się ogrodem w niepowtarzalnej scenerii.